بعد ازچند صباحی و اندی وبلاگ نویسی شاید این متن به مثابه خداحافظی با خیلی گره های فکری باشه که قبلا من مطرح کرده ام و شما خوانده اید و نظر دادید.گاهی حساسیتهای شما رو هم ایجاد کرده و پاسخهای تندی هم داده شده و بسیاری مواقع ابراز همدردی و هم سو بودن با نوشته های من. این مدت از نظرات شما استفاده خیلی زیادی کردم و به قولی اون جوهره ای که می بایست بهش می رسیدم رو از طریق همین دنیای دیجیتال و ماتریکس صفر و یک که حتی گاها منزجر کننده شده بوده و بارها به اعتیادش هم پرداخته ایم، به دست آوردم. ضمن آنکه شعار همیشگیم را نیز فریاد زده ام.وبلاگ من و وبلاگ خیلی از دوستان دیگرم سرشار از شکستن تابوها، فریادها و فغان ها و گلایه مندی از شرایط روز و اجتماع بوده وهست.حالا به مرزی رسیدم که میروم تابا نگفته به خود آبرو دهم....بنابراین خداحافظ فلسفه بافی. خداحافظ شکست های فرهنگی و خداحفظ انتقاد. بگذارید از امروز یا  انتقاد نکنیم  یا از چیزهایی انتقاد کنیم که می تونیم کاری راجع بهش انجام بدیم...

خدافظ دوستان اگه ناراحتتون کردم اگه بدی از من دیدین  حلالم کنید.

مــــــــــــن تمـــــــــــــــــــــام شــــــــــــــــــــدم.

یادتون باشه ما انسان هستیم.