درب اتاقم باز مي شود و نور همراهان خود را آورده است
خاك ، همراه با دردي هميشگي مهمان جشن تن من هستند
پارتي ما رجاله ندارد
پارتي ما شور و شعف ندارد
پارتي ما عشق را فرياد نمي زند
پارتي ما دختركان بزك كرده ندارد
پارتي ما فاحشه ندارد
جنس ترانه هاي ما ياس است
و موسيقي ما همدردي ست
اينجا پارتي مرگ است .
چه شبي ست !!!شبي پريشان است
كورسوي اميدي به هيچ چيز ندارم

شبي گرفتار است
باد پنجره اتاقم را باز كرده و پارتي ما را بر هم زده است
باد خاك را از جشنم مي ربايد
پارتي مرگ ما هميشه نا تمام است ...
مهماني مرگ اوقاتش كوتاه است.

مثل احساس درختی که دلش سوخته است

واژه هايي كه نقش مي بندد بر روي كاغذ برايم بي رنگند
نفس هايي كه حبس مي شود درون حنجره ام بي حرفند
بغضم كه مي نشيند بر گلويم مات مي ماند
من سرطان دارم ...سرطان بي حرفي !
آه ... من چقدر حرف دارم !

روزي كه انساني را به قيمت ارزاني مي خرند
شبي كه آدمكي به شكل يك غاز مي خورند